Actueel GP nieuws
Home » GP Actueel » Annet Bremen: “Theatervoorstelling Flikflak is voor iedereen van elke leeftijd!”
Annet Bremen: “Theatervoorstelling Flikflak is voor iedereen van elke leeftijd!”
Scènefoto © Julian Maiwald/Theatervoorstelling ®Flikflak/Verstrekt door © Het Laagland

Annet Bremen: “Theatervoorstelling Flikflak is voor iedereen van elke leeftijd!”

 

Foto © Casper Beijn/© Stg GymPOWER

Foto © Casper Beijn/© Stg GymPOWER

UTRECHT – Eind vorig jaar ging de voorstelling Flikflak in première in een mobiele theatertruck tijdens het Jeugdtheaterfestival Cultura Nova in Limburg, de Nederlandse provincie die de bakermat is van vele toppers en talenten in de turn- en gymsport en waar veel sportplezier en passie gedeeld wordt door vele gymnasten in vele clubs. Het stond gelijk in het vizier bij GymPOWER, omdat het script gebaseerd is op de strijd van een turnster in combinatie met het verhaal van Nadia Comaneci, de eeuwige ‘Miss Perfect 10’. Het bleek ook mooi aan te sluiten bij de inspiratie- en bijscholingsdag GymIT! die op 30 juni 2018 georganiseerd wordt in Utrecht ter ere van 10 jaar GymPOWER.

Bremen heeft eerst Nederlands gestudeerd en toen toneelschrijven, aan de Hoge School voor de Kunsten in Utrecht, daar is ze in 2011 aan afgestudeerd. Sindsdien werkt ze als docent Nederlands en daarnaast ook als toneelschrijfster. Afgelopen jaar heeft ze verschillende projecten gedaan, waaronder de voorstelling Flikflak schrijven die vertolkt wordt door actrice Jennifer Welts, bekend uit de filmserie ‘Het Huis Anubis’.

Het bijzondere is ook dat de Flik-Flak wordt opgevoerd in een mobiele theatertruck die speciaal voor GymIT! helemaal naar Utrecht rijdt en komt te staan bij sportcomplex Nieuw-Welgelegen. Flikflak is een coproductie van Het Laagland en VIA ZUID, het Limburgse productiehuis voor talentontwikkeling in de podiumkunsten, en wordt geregisseerd door Loek de bakker. We zochten Annet Bremen op in Utrecht en vroegen haar naar het hoe en waarom van Flikflak, ‘geschikt voor iedereen van 12 tot 110 jaar’. “Mensen druk opleggen om te presteren komt ook voor buiten het turnen en buiten de sportwereld.”

Bijzonder zo’n vak, kom je niet vaak tegen. Waarom heb je hiervoor gekozen?

Wat ik het leukste vind is schrijven voor een jong publiek, dat is zo vanaf 8+ jaar, maar ook voor 15, 16 jaar, voor de bovenbouw van de middelbare school. Ik haal daar zelf heel veel inspiratie uit, ook uit mijn eigen herinneringen, het is heel leuk om voor zo’n doelgroep te schrijven. Omdat er heel veel gebeurt als je zo jong bent, heel veel dingen maken indruk en de voorstellingen maken ook indruk. Wat je kan doen is een voorstelling maken over een onderwerp waar iemand zelf misschien nog niet echt woorden aan kan geven en doordat je er een voorstelling daarover maakt dat je woorden geeft aan gevoelens, of zegt dit mag bestaan, maar ook dat je kinderen of jongeren kan aanzetten om ergens over te gaan nadenken. Om er samen met elkaar over te hebben, of er met een docent over te hebben of er met een ouder over te hebben. In dat lijntje past de voorstelling Flikflak voor mij ook. Dat is waarom ik doe ik wat ik doe.

Hoe kom je er op om juist nu de theatervoorstelling Flikflak te schrijven over turnen?

De grap is dat ik zelf niet heb geturnd en daar ook misschien qua lengte nog wel aanleg voor zou hebben, maar vroeger al heel angstig was. Ik was gewoon veel te bang om te vallen. Mijn zusje heeft wel geturnd, mijn vader heeft geturnd, mijn ooms hebben geturnd, maar dat heeft mij nooit getrokken eigenlijk. De voorstelling Flik-Flak is daar ook niet begonnen, vanuit zo’n herinnering. Voor mij ligt het begin van het stuk, dat ik me nog steeds heel goed kan herinneren dat ik voor het eerst heel zenuwachtig was. Ik speelde dwarsfluit, dat is even heel wat anders, maar ik moest ook meedoen aan wedstrijden.

Toen ik voor het eerst meedeed aan een bondsconcours, de voorrondes voor het kampioenschap, stond ik op dat podium en ik speelde gewoon mijn ding. Ik deed wat ik had geoefend net als ik het thuis ook deed, net alsof het in de huiskamer was. Dat ging heel goed. Toen kwamen de Limburgse Kampioenschappen en toen ging het dus mis, omdat ik zenuwen kreeg. Daarom staat het me nog steeds bij, ik had het ineens door: ‘Dit is niet zoals thuis. Er zit hier een jury achter een tafel, de jury gaat nu iets van mij vinden. Het maakt niet uit wat ik hiervoor geoefend heb, wat ik hierna ga doen. Ik moet nu precies in deze minuut laten zien wat ik kan.’ Dat vind ik fascinerend, want als je dat eenmaal hebt beseft, dan gaat dat nooit meer weg. Je leert er mee omgaan, maar dat onbeschroomde wat ik had, dat komt niet meer terug. Ik ging daar verder over nadenken wat ik ermee wilde.

Wat ik interessant vind aan de tijd waarin we nu leven, is dat de druk op kinderen steeds meer wordt opgevoerd. Dat er heel veel gebieden professioneler zijn en dat kinderen heel goed doorhebben wat ambitie is en wat ze moeten doen om ergens te komen. Soms gaan we er ook te licht over denken, maar dat is heel anders dan vroeger denk ik. Toen ging ik denken, hoe kan ik nou dit – als ik het daarover wil hebben -, hoe kan ik dat verhaal het beste vertellen. Toen ben ik op het turnen gekomen. Omdat, ik vind het een hele mooie sport en ik vind het interessant dat er al op hele jonge leeftijd, – om de meisjes gaat het vooral , maar ook om jongens natuurlijk -, wordt er al best veel wordt verlangd.

Turnsters en turners moeten al op hele jonge leeftijd heel professioneel met hun sport mee omgaan. Je moet heel veel trainen, je moet zorgen voor dat talent. Toen was er iemand die me vroeg, ken je Nadia Comaneci? Toen ben ik haar memoires gaan lezen en raakte gefascineerd door haar verhaal. Toen wilde ik haar ook een rol in de voorstelling geven. Zo groeit zo’n voorstelling. Van hele verschillende kanten komt er inspiratie en dan en leg je dat aan elkaar.

Waarom ging de voorstelling Flikflak in première in Kerkrade?

Het is nu drie jaar geleden dat ik met het stuk begonnen ben, dus dat ik daaraan begon ben  met schrijven. Het heeft lang geduurd, voordat ik de producerende partners kreeg: het Jeugdtheatergezelschap Het Laagland en Via Zuid, de talentontwikkelingsorganisatie voor podiumkunsten in Limburg. Op het moment dat ik mijn team compleet had, werd het ons pas in september 2017 duidelijk dat we de voorstelling konden maken. Toen was het heel praktisch, in december was het Jeugdtheaterfestival Cultura Nova in Kerkrade en Het Laagland is gevestigd in Sittard. Daar zijn de lijntjes kort en daarom werd het Kerkrade. Om een praktische reden is voor die locatie gekozen.

Hoe werd de voorstelling Flikflak ontvangen?

Als je zo lang met volwassenen aan een voorstelling werkt, dan is het op een gegeven moment spannend of het stuk kinderen aanspreekt. Ik had heel erg de behoefte er aan dat er kinderen kwamen kijken. Omdat je gewoon wil weten hoe dat aankomt en wat er dan in die hoofdjes gebeurt. De kinderen zijn geweest en daar hebben we ook mee gepraat en ook met de ouders. Dat was heel fijn, de voorstelling gaat over druk ervaren maar hoe ziet een kind dat? We vroegen het en ze zeiden: ‘Presteren’, of: ‘Druk voelen’, of: ‘Dat je zelf misschien verschillende dingen wil en je niet weet wat je het meeste wil.’ Daar was ik heel blij mee, dat ze dat soort dingen noemden. Voor mij ging het daar natuurlijk over, maar ze moeten het ook kunnen herkennen in hun eigen leven. Als zo’n kind zegt: ‘Er zijn klasgenoten van mij die heel erg hun best doen en van wie de ouders heel veel druk op ze uitoefenen dat ze hun best moeten doen.’ Dat is voor mij heel veel waard, dat een kind zoiets deelt.”

Scènefoto © Julian Maiwald | Theatervoorstelling ®Flikflak © verstrekt door © Het Laagland

Scènefoto © Julian Maiwald | Theatervoorstelling ®Flikflak © verstrekt door © Het Laagland: Jenniger Welts tijdens de voorstelling

Flikflak wordt gespeeld door één iemand?! 

“Door actrice Jennifer Welts, bekend van Het Huis Anubis. Het is echt waanzinnig knap wat ze doet. Überhaupt een solo spelen, in je eentje een voorstelling dragen is gewoon heel knap. In het voorjaar van 2018 gaan we voor de scholen spelen, zo’n honderdzestig kinderen. Ik ben heel benieuwd hoe dat zal zijn voor haar. Wat ik heb gedaan met deze voorstelling is, dat Wynn, mijn hoofdpersonage, op de balk staat om te beginnen aan een oefening. Op dat moment staat de tijd stil en neemt ze ons als het publiek mee in haar hoofd en maken wij zo dat ene moment waarop alles door je hoofd kan schieten. Dat heb ik uitgerekt tot een kwartier en dat maken we mee. En daardoor ontrafelt het verhaal zich heel langzaam.

Er is eerst heel veel lol, bijvoorbeeld het moment dat ze voor het eerst een turnpakje krijgt. Ze is gevallen en haar moeder gaat met haar naar de dokter en die zegt: ‘Weet je, koop het kind nou een turnpakje, dan kan ze leren vallen en zonder te hoeven huilen.’ Dan dat ze dat gaat oefenen en dat ze leert beheerst te worden en hoeveel lol het geeft om iets heel goed te kunnen en iets te leren. Je ziet ook steeds meer hoe serieuzer het wordt, hoe vriendinnen daarmee omgaan, hoe er eerst bewondering is en dan een beetje jaloezie ontstaat als iemand heel goed is, dat allemaal. Heel psychologisch en heel speels tegelijk.”

Gaan jullie met deze voorstelling toeren in Limburg of ook elders in Nederland?

De voorstelling speelde in maart en april 2018 voor zo’n 750 brugklassers in Sittard-Geleen. Deze speciale scholentournee is mogelijk gemaakt door een donatie van de Stichting Sponsoring Het Domein (SSHD), evenals de bijbehorende workshops. Kinderen verlieten onder de indruk de voorstelling. Een docent gaf aan: “Ook dit onderwerp hoort bij de wijze lessen die we onze leerlingen proberen mee te geven, en daarmee beginnen we natuurlijk al vanaf de brugklas.”  Ik ben superblij dat het aan brugklasleerlingen wordt aangeboden, omdat op die grens tussen de basisschool en de middelbare school het juist om topprestatiedruk gaat. In het najaar vanaf september 2018 zal de volgende lichting brugklassers van de middelbare scholen in Sittard-Geleen Flikflak beleven.
We zouden FlikFlak ook heel graag op andere plaatsen in Nederland willen tonen en ook naar de (turn)sportwereld willen brengen. We willen ook heel graag trainers/coaches en turnsporters hiermee inspireren. Met GymIT! op 30 juni 2018 krijgen we die kans in Utrecht. We zijn benieuwd naar de ervaringen en de tips. In de theater- en showwereld hebben mensen hun eigen lijntjes, in de sportwereld ook. Ik heb met de Provincie contact gehad, met het Huis voor de Sport, en telkens zie je dat je mensen er enthousiast voor moet maken. Er zijn weinig mensen zijn die van allebei die werelden iets afweten.

Als er een ouder naar Flik-Flak zit te kijken, hoe kan die zich daarin herkennen? 

We hadden een try-out vòòr de officiële voorstellingen, om te testen hoe de voorstelling viel en er kwam toen een vader met zijn twee dochters. Het oudste meisje zat in de brugklas en het jongste meisje was eigenlijk te jong voor de voorstelling maar kon prima mee. We hadden een nagesprek, eerst gingen die kinderen iets vertellen en toen zei de vader: ‘Ik wil eigenlijk ook nog wel graag iets zeggen, maar ik wilde eerst mijn kinderen iets laten zeggen.’ Hij was heel geraakt door de voorstelling en ook door zijn kinderen, dat hij daardoor zei: ‘Ik moet dit laten bezinken om dit thuis nog een keer met ze hierover te praten. Ik ben heel blij dat we dit nu samen meegemaakt hebben.’ En daar is het mij om te doen. Mijn voorstelling is niet het einde, dat is het begin. Tenminste, ik hoop dat iemand inderdaad tijdens het spaghetti koken of weet ik veel, al is het twee weken later, dat het een keer ter sprake komt.

Kun je iets zeggen over de rol die de trainer/coach speelt in Flikflak, de rol die je hem meegeeft? 

Die vraag heb ik wel vaker gekregen. De trainer/coach is in deze voorstelling is een pusher. Vanaf het begin is hij heel streng, hij is van je moet er voor gaan. Hij zegt: ‘Jullie zijn allemaal schorpioenen. Ik stop jullie allemaal in een fles en één schorpioen zal er levend uitkomen, die schorpioen wordt de kampioen’. Dat zegt hij bij de eerste keer dat hij de meisjes toespreekt. In een eerdere versie was hij nog strenger eigenlijk, maar ik vond het goed om ook die kleur ook te hebben, waarom, omdat dat ook zo is. Ik heb het er heel lang met de mensen met wie ik de voorstelling heb gemaakt, over gehad, dat je mensen niet altijd met de fluwelen handschoentjes kunnen behandelen. Je hebt ook strengheid nodig om iets te leren. Loek de Bakker, de regisseur van Flikflak zei: ‘Ik had een hele strenge zwemjuf, maar die juf zorgde er inderdaad voor dat ik veel beter mijn best deed dat ik zelf zou kunnen.’ Zo’n trainer/coach moet zelf ook heel goed weten waar zijn eigen grens ligt en waar de grens van iemand anders ligt en wanneer je daar een stapje overheen kan en wanneer je dat niet kan.

Als je Nadia Comaneci als voorbeeld hebt, haar bijnaam is ‘Ms Perfect 10’, welke kant van haar levensverhaal heb je in de voorstelling Flikflak verwerkt?

Nadia heeft in de voorstelling heel duidelijk de rol van idool. Wynn vertelt dat ze het kleinste kamertje van het huis heeft, ze kan er over de muren lopen. Ze doet 371 keer Nadia Comaneci na. Nadia op de balk, Nadia aan de brug, Nadia in de lucht, Nadia zwaait, Nadia lacht, Nadia met vijf medailles… Nadia is echt haar idool en dat zweept haar op en dat pusht haar, Wynn wil net zo goed worden als Nadia. Maar dat keert zich ook tegen haar. Aan het eind zegt Nadia tegen Wynn, en dat is echt iets dat ik uit haar boek heb gehaald: ‘Je moet eigenlijk alles opgeven, ik heb op drie vingers de oefeningen gedaan om mijn team te laten winnen.’ Dat is heel erg hard en ik heb dat ook bewust in de voorstelling gelaten, omdat Wynn voor zichzelf de keuze moet maken: ‘hoeveel is het me waard om voor die droom te gaan.’ In Flikflak heb ik dus vrij concreet verwerkt hoe Nadia als mens overkomt in alles wat we van haar weten. Ik vind haar heel bijzonder, ik ben gefascineerd door haar, omdat ze zo jong dat heeft gedaan en ook omdat je dan gaat nadenken hoe heeft ze dat aangekund, niet alleen lichamelijk maar ook psychisch. Dat geldt voor alle topsporters.

Waarom kies je voor Nadia Comaneci, want wie kent haar nog in de huidige generatie turnsporters in Nederland? 

Vorig jaar hadden we een soort preview in de Kerstvakantie gedaan en er waren toen heel veel meisjes bij die zelf turnden. Er waren er meisjes bij die met hun moeders ernaar toe waren gekomen en die zeiden allemaal: ‘Je moet Sanne Wevers pakken, want Nadia Comaneci kent niemand.’ Maar toen dacht ik, dan wordt het echt een heel ander verhaal. Sanne Wevers is veel te menselijk bijna. Van Nadia kon ik echt een mythe maken, omdat je wel weet dat ze een goede turnster was, maar niemand haar echt ontmoet heeft omdat het zo lang geleden is.

In turnland wordt nu juist gepromoot: ‘Kom turnen en word de nieuwe Sanne Wevers!’ Is boodschap van Flikflak: ‘Wie is jouw Nadia Comaneci?’ 

Nog meer eigenlijk: ‘Wie ben je zelf?’ Het gaat om jou, je kan nooit de nieuwe Sanne Wevers worden. Dat kan niet. Er zal nooit een andere Sanne Wevers zijn. Sanne is Sanne, je zal jezelf moeten zijn of niet.

Meer informatie over de theatervoorstelling Flikflak is te vinden op de website van Het Laagland en VIA ZUID.

Artikel © Sportredactie GymPOWER | Tekst en interview © Theresa Beijn | Foto’s © Casper Beijn (trailer bij GymIT! Utrecht 2018) en scènefoto’s verstrekt door © Het Laagland en gemaakt door fotograaf © Julian Maiwald