Actueel op GymPOWER Sportmagazine
Home » Ander Nieuws » In memoriam: Rufus Routh, een groot turnkampioen en mooi mens
In memoriam: Rufus Routh, een groot turnkampioen en mooi mens
Foto © Gedenk-FB-pagina Rufus Routh

In memoriam: Rufus Routh, een groot turnkampioen en mooi mens

ARNHEM – De telefoon gaat vele malen en de herhaaldelijke, alarmerende piepjes waarschuwen voor het belang van het nieuws dat de stilte doet binnenvallen op onze redactie. Rufus Routh, de turnkampioen van weleer is op vrijdag 9 maart 2018 in zijn slaap overleden. Nog geen zesendertig jaar oud, onlangs vader geworden van zoon Jayden, vol vertrouwen net begonnen aan een nieuwe fase in zijn leven. Eerst moet iedereen de grote schok verwerken, dan spreken we de mensen die hem kenden en denken we terug aan zijn sporen in de gymsportwereld die we lang voordat GymPOWER er was al op de voet gevolgd hebben. Hij verdient zeker, als mens en als sporter, een mooie ‘In Memoriam’,  voor de rol die hij heeft gespeeld en het goede voorbeeld dat hij heeft gegeven.

Foto © Rob Stout

Foto © Rob Stout

Ooit gold Routh als het grootste turntalent van Nederland, die al op zijn derde in de turnhal te vinden was. In de jaren dat Papendal nog het nationaal turncentrum herbergde, kreeg hij een gedegen turnbasis bij trainer/coach – en later bondscoach – Rob Stout bij zijn club SSS Sliedrecht. Routh zou tegen wil en dank een einzelganger zijn in de turnsport.

Het noodlot sloeg toe op zijn twaalfde, waarbij hij een auto-ongeluk overleefde waarin hij zijn vader en negenjarige broer Perry – ook een groot turntalent – verloor. Ondanks de tragiek van dat moment, wat voor altijd een grote schaduw zou werpen op zijn leven en sportcarrière, ging hij zoals het een topsporter betaamt door.

Eind jaren negentig hield Routh, door zijn talent en prestaties, daardoor het Nederlandse herenturnen in beeld bij de sportliefhebbers en de landelijke media.

Op het EK van 1997 in St. Petersburg, Moskou, zijn laatste als junior, werd hij elfde in de meerkampfinale, een uitmuntende prestatie voor Nederlandse begrippen in die tijd. Toen de oudere turnhelden uit die tijd, de broers Christian en Alexander Selk, er in 1998 vanwege een conflict met de toenmalige turnbond KNGB mee stopten en er een gat viel in de Nederlandse turntop, stond de achttienjarige Routh op als de nieuwe Nederlands kampioen van 1998 en 1999, met klinkende scores en resultaten. Zonder noemenswaardige tegenstand, want hij was de eenzame tussenpaus tussen twee tijdperken van het herenturnen in. Hij deed dit onder begeleiding van de Chinese trainer Liu Ming.

Op de Univé Gym Gala Tour van 1998 stond hij eindelijk in een Nederlandse ploeg op de vloer, welke een hele generatie inspireerde. Samen met turnster Fieke Willems, trampolinespringer Alan Villafuerte en ritmisch gymnaste Ramona Stook – de andere Nederlands kampioenen van weleer – nam hij het als Nederlandse turnheld in het Duel der Giganten op de gala’s in Groningen, Eindhoven en Amsterdam glansrijk op tegen de turners van Groot-Brittannië en Frankrijk. Onvoorstelbaar anno 2018.

Routh kwalificeerde zich in 1999 als enige (senior) turner namens Nederland voor de Wereldkampioenschappen van Tanjin, China, waar hij toentertijd de harten van de Oranjesupporters sneller deed kloppen door bijna de finale op rek te halen, één van zijn specialiteiten. Met zijn uitstekende score in het 10-puntenstelsel van toen (9,225 punten) zou hij vijfde geworden zijn in de WK-finale. In de kwalificatieronde behaalde hij in een veld met ruim 293 deelnemers 50,312 punten voor de meerkamp op de zes toestellen, in het 10-puntenstelsel een verdienstelijk resultaat en magische grens. Zodoende leverde Routh toen al het bewijs dat ook Nederlandse turners de wereldtop konden bereiken, zeker op rek.

Dat ene verschil van 0,2 punt dat hem de WK-finale deed mislopen, betekende voor hem ook het missen van de Olympische Spelen van 2000, het doel waar hij zijn hele leven voor had getraind. Dat had op zovele vlakken zoveel consequenties in domino-effect: geen financiële bijdrage voor de sport en geen A-status voor hem bij de NOC-NSF, geen mogelijkheden om te investeren in de trainingsfrequentie en -faciliteiten, geen mogelijkheden om het trainen te combineren met opleiding, woonsituatie en werk, enz. enz.

Routh had weer een trainingszaaltje in kunnen duiken en in de meest onmogelijke omstandigheden en zonder extra ondersteuning vier jaar, vooralsnog in zijn eentje, gaan ploeteren richting de Spelen van 2004, zonder een enkele garantie dat het ook zou lukken. Turnen voor volwassen mannen was toen nog een schier onmogelijke missie in Nederland. Zijn dilemma was groot, maar Routh besloot op negentienjarige leeftijd om te stoppen met het turnen, de sport waaraan hij zestien jaar van zijn leven had besteed en die hem alleen een onzeker bestaan kon bieden. Hij ging zich met andere dingen bezig houden, onder andere een opleiding aan het CIOS en sporten als martial arts en bodybuilding.

Toen de jongere generatie van toen, met o.a. Peter Geurts, Yuri van Gelder, Ivo Bennenk, Mark van Roon, Herre Zonderland en Jeroen Hardon, onder leiding van de toenmalige bondscoach Ruud Jacobs vier jaar later, op het WK 2001 in Gent, België, verrassend bewees dat een Nederlands WK-herenteam bestaansrecht had, was Routh er niet meer bij.

Na de eerste internationale successen begin van deze eeuw van de Oranje turnteams en van Yuri van Gelder werd vol vertrouwen de eerste – en tot nu toe enige – commerciële turnploeg van Nederland opgericht door trainer/coach Remi Lens. Toen Van Gelder met Lens brak, werd Routh, inmiddels 25 jaar oud, teruggehaald. Het turnvirus kriebelde uiteraard nog steeds bij hem, maar ook het vooruitzicht dat hij wellicht (deels) zijn brood zou kunnen verdienen met zijn geliefde sport deed hem terugkeren naar de wedstrijdvloer.

Lens en bondscoach Gerard Speerstra zagen vanwege zijn groot talent en doorzettingsvermogen mogelijkheden, maar de WK-kwalificatie voor Aarhus 2006 kwam te vroeg voor hem en dat nekte zijn comeback. Zeven jaar in korte tijd inhalen qua techniek, conditie en status bleek toch ook voor hem een brug te ver. Op je vijfentwintigste weer terugschakelen in de mallemolen van het herenturnen was geen sinecure en zeker niet in die tijd, waarin de enige internationale topper van toen, Yuri van Gelder, een sabbatical nam en de ster van jonge talenten als Jeffrey Wammes en Epke Zonderland nog rijzende waren, maar waarbij het nog ieder voor zich was en de turners en de sport nog lang niet klaar waren voor een nationaal team.

Eigenlijk hield Routh met zijn optreden in een moeilijke tijd voor het herenturnen de sport weer in beeld, in de overgang naar het glorieuze tijdperk dat pas lang daarna goed zou doorbreken onder leiding van bondscoach Mitch Fenner en bekroond zou worden met een verdienstelijke prestatie op de Spelen van Rio de Janeiro 2016. Story of his life, hij had net als begin van deze eeuw de kopman van Oranje moeten zijn, maar hij was weer te laat of eigenlijk veel te vroeg.  De sterke beer van een kerel keerde daarna voorgoed terug naar zijn oude leven en tweede liefde onder de sporten, bodybuilding.

In-Memoriam-RIP-Rufus-Routh-Prijzen-Instagram

Screenshot Insta © Rufus Routh, dec 2017: “Voor het eerst in twintig jaar ben ik trots dat ik de allerbeste ben geweest in wat ik deed…”

Het is niet altijd rozegeur en maneschijn geweest, maar wie hem gekend heeft, bewaart mooie herinneringen aan de momenten die met hem gedeeld zijn, bij de trainingen en wedstrijden, bij het Univé Gym Gala, bij fotoshoots en ook op het turnvakantiekamp waar hij ook gasttrainer was. Hij heeft met wie hij was als mens en sporter het verschil gemaakt voor velen en voor de herenturnsport.

Ondanks zijn worsteling met zijn eigen rebelsheid, in volle hevigheid uitgebarsten na jaren alleen geleefd en gestreden te hebben tussen de vier muren van de turnhal, zagen degenen die hem van dichtbij kenden, de kracht van een mooi mens die streed voor zijn geliefden en langzaam maar zeker in het reine kwam met zijn verleden.

Zijn zoon was zijn inspiratie en dat heeft hij bij zijn overlijden doorgegeven. Op 3 januari jl., de sterfdag van zijn vader en broertje, heeft Routh met zijn zoontje Jayden het graf bezocht. Op zijn social media poste hij een foto en schreef daarbij de treffende woorden #maywemeetagain Dat dit nu al zou gebeuren had niemand kunnen vermoeden…

Vaarwel Rufus, rust zacht. Dank voor alle mooie turnmomenten waar je Nederland trots mee maakte en liet zien dat het mogelijk was de wereldtop te bereiken. Deze week wordt hij in besloten kring begraven. Team GymPOWER wenst zijn familie, vrienden, (voormalige) trainingsmaten, collega’s en trainers veel sterkte om zijn plotselinge heengaan te verwerken en een plek te geven.

Op de voormalige Facebookpagina van Rufus Routh kun je hem gedenken.

Artikel © GymPOWER Sportmagazine | Tekst © Theresa Beijn, met een bijdrage van Rob Stout, Ramona Stook en Anouk Wallenburg | Foto inzet © Facebookpagina Rufus Routh | Foto © Rob Stout: Nederlands Teamkampioen van SSS Sliedrecht met o.a. Rufus Routh (links met witte broek), Perry Routh (rechts onder) en trainer Rob Stout  (links achter) | Screenshots statistieken © Gymnasticsresults.com en social media © Rufus Routh