Actueel GP nieuws
Home » GP Actueel » Ingezonden: Is topturnen een grenzeloos verpeste sport of is er nog hoop?
Ingezonden: Is topturnen een grenzeloos verpeste sport of is er nog hoop?
Screenshot Medium.blog

Ingezonden: Is topturnen een grenzeloos verpeste sport of is er nog hoop?

Screenshots livestream © Alkass Sport TV en Twittervideo © FIG Gymnastics

Screenshots livestream © Alkass Sport TV en Twittervideo © FIG Gymnastics

ROTTERDAM – Uitgerekend in de aanloop naar de Wereldkampioenschappen 2018 in Doha, op 19 oktober 2018, heeft voormalig topturnster Kristen DeCosta haar hart gelucht op het blog Medium.com over de sport waar ze een haat-liefde verhouding mee heeft, het topturnen. Ze heeft zoveel meegemaakt en gezien in haar carrière – waarbij ze een rijtje schokkende voorbeelden geeft -, dat zij ook een oproep doet om de turnsport volledig vanaf haar grondvesten te herzien. Want ook zij is van mening, dat het probleem in het topturnen verder gaat en groter is dan één man die misbruik kon maken van honderden sporters omdat bestuurders wegkeken en het toedekten. Het heeft te maken met ongehoord over grenzen heen gaan en dat normaal vinden… Voormalig Oranje topturnster Joy Goedkoop deelde de link op haar Instagram-account met de veelbetekende woorden: “De keerzijde van de medaille die ook wel eens gehoord mag worden.”

En dan lees je het relaas over de beste turnster ter wereld en landgenote van DeCosta, Simone Biles, die zich weer prachtig en krachtig in de spotlights heeft geturnd met recordcijfers als resultaat en riant zicht op alle finales. Waarin eremetaal en titels dan ook metterdaad binnen handbereik lijken om haar land en zichzelf weer eeuwige roem te verschaffen en zakken vol sponsorgeld, mits ‘de parel van Doha’ – de bijnaam alleen al -, een opspelende niersteen, geen roet in het eten gaat strooien.

Als je het stuk van DeCosta leest, is één van de dingen die de voormalig topturnster noemde die de sport voor haar zo ‘fucked up’ maken is dat de trainers niets willen horen over pijn en blessures waardoor gymnasten ver over hun grenzen gaan omdat verwacht wordt dat ze altijd doorgaan en afmaken waar ze aan begonnen zijn. Als je de gruwelijke voorbeelden leest, die DaCosta erbij geeft…. en om dan erna een jubelend stuk te lezen van USA Gymnastics over hoe Simone Biles vrijdag nog tot diep in de nacht in de Emergency Room lag en zoveel pijn had – ‘All that with a malady that leaves most people tucked up in the fetal position’ -, maar desondanks gewoon neerzette wat er van haar verwacht werd en niet zomaar een meerkamp: een ‘out of this world’ record totaalscore van 60,965 punten. De website van de internationale gymfederatie FIG maakt ook gewag van de heldendaad van Biles na het wekenlang verzwijgen van pijn en een nachtelijk bezoek aan de eerste hulp poli, waarbij de technisch directeur van USA Gymnastics Tom Forster verklaarde hier niet van op te kijken en het als volgt uitlegde: “She’s Simone, you would expect the same out of a Michael Jordan or a Tiger Woods and that’s who she is in our sport.”

Kort gezegd: ze had al twee weken buik- en rug-pijn, werd door haar moeder meegesleept naar het ziekenhuis waar ze nierstenen bleek te hebben, maar ontsloeg zichzelf omdat ze deze wedstrijd niet kan en wil missen. “I’ll deal with the pain later”… Omg! Waar eindigt bewonderenswaardig doorzettingsvermogen en wanneer wordt het medisch ontzettend onverstandig? Waar eindigt het belang van medailles? Waar ligt de verantwoordelijkheid van de coach om een pupil te beschermen? In competitieve sporten ligt daarin altijd de grootste uitdaging… Nierstenen hoeven niet fataal te zijn of zo, maar toch…. Of dit iets is om trots op te zijn, als sporter en als bond c.q. coach/trainer is nog de vraag. Als  Biles zegt: “Het doet pijn om te staan en te bewegen, maar mijn teammaten slepen me er doorheen en ik doe het voor het team!”, dan geeft dat een buitenstaander minstens een wee gevoel in de maag.

Het is lastig en wellicht niet zo gemakkelijk om een algemeen oordeel hierover te trekken, gezien topsport ook nog het verleggen van grenzen inhoudt. Maar hoe ver mogen die grenzen verlegd worden? Alleen al het feit dat Biles er al twee weken mee rondliep, voordat haar moeder haar naar het ziekenhuis sleepte. Twee weken van niet zeuren maar doorgaan! Hoe kun je het normaal vinden dat iemand onder die omstandigheden turnt? Al zijn er, zelfs ook in Nederland, turnsters die hun gips laten verwijderen om wedstrijden te kunnen turnen terwijl ze nog niet volledig hersteld en genezen zijn. We roepen allemaal dat doorzettingsvermogen bij sport hoort. Dat topsport per definitie over grenzen gaan is. Zijn we ook bewust van de gevaren? Hoe ver kun je over die grenzen gaan? En wil de gymnast het echt zelf of denken ze dat omdat ze hun hele leven al niet anders horen? Als je in het geval van veel gymnasten al je hele leven leert dat pijn er bij hoort, dan accepteer je dat. Dan zeg je niets en bikkel je door. Maar kun je als coach dan nog zeggen: “Mijn pupil wil het zelf”?

Waar ligt de grens om je gezond af te kunnen beulen. Is die grens voor iedereen strak te trekken of  moet je per individu kijken wat ieder aankan? Hoort dit bij de noodzakelijke topsportmentaliteit die je moet ontwikkelen om ergens te kunnen komen?  Simone Biles op het WK laat zien hoe moeilijk het is om beschermend beleid te maken in topsport. We letten met zijn allen op seksuele mishandeling maar er zijn vele andere manieren om iemand over grenzen te laten gaan. Als een slachtoffer van de veroordeelde voormalig Amerikaanse bondsarts Larry N. had gezegd ‘maar ik wilde het zelf’, zou iedereen denken dat ze daarin geen goede keuze kon maken, dat ze gemanipuleerd was om dat te denken. Toch zegt niemand dat Simone gemanipuleerd is als ze pijn opzij schuift omwille van het team. Dat geeft toch te denken Biles is waarschijnlijk het grootste turntalent in jaren. Dat moet presteren. Ze hebben haar gigantisch gepromoot. Een andere optie is er dan niet meer: ze moet presteren, want er is in haar geïnvesteerd. Financieel belang voor menselijk belang.

Zo bekeken was Larry N. een handige bliksemafleider: gooi hem voor de leeuwen, doe het voorkomen als één fout persoon – en ga rustig door met de emotionele mishandeling van honderden gymnasten. Financieel en sportief belang gered en iedereen roept “Wat was die man een creep!” Vandaar dat dit stuk van Kristen De Costa zo aanspreekt: het probleem ligt niet bij één man, maar bij de hele cultuur in de sport! Bewonderenswaardig doorzettingsvermogen?  Of onverantwoordelijk grensoverschrijdend pushen? Zelfs dan zegt de nuchtere advocaat van de duivel: “Hoe oud is ze? Ze is toch volwassen en mag toch zelf beslissen wat ze doet?” Mensen zien niet hoe topsporters in zijn algemeenheid al hun hele leven lang in een bepaalde richting worden geduwd. In hoeverre kun je er nog van uitgaan dat ze anders kiezen dan waarmee ze opgegroeid zijn? Soms moet je mensen ook tegen zichzelf in bescherming nemen. Even los van topsport zou je moeten zeggen: dit is niet verstandig, luister naar je lijf, luister naar een onafhankelijk arts! Jammer dat een aantal mensen dit niet zien en blijven ontkennen, zeker hier in Nederland. Want wat vergeten wordt hierbij is het voorbeeld dat zo’n wereldtopper als Biles geeft aan alle turnsporters ter wereld. Openheid van zaken zou verhelderend zijn voor velen.

Het artikel van Kristen DeCosta is te lezen op Medium.com via deze link. Het artikel van USA Gymnastics over de ‘Pearl of Doha’ is te lezen op haar website via deze link. Het artikel van de FIG over de heldendaad van Simone Biles is ook te lezen op haar website via deze link.

Artikel © GymPOWER | Credit tekst: Ingezonden, naam auteur bekend bij de Sportredactie | Credit beelden: screenshot blog Kristen DeCosta op Medium.com;  livestream © Alkass Sport TV/Video Twitter © FIG Gymnastics