Actueel GP nieuws
Home » GP Actueel » WK Doha besloten met Wilhelmus voor Epke Zonderland na rekfinale
WK Doha besloten met Wilhelmus voor Epke Zonderland na rekfinale
Screenshot livestream © Alkass.net

WK Doha besloten met Wilhelmus voor Epke Zonderland na rekfinale

DOHA – De Wereldkampioenschappen turnen van 2018 zijn na de tien toestelfinales op vrijdag 2 en zaterdag 3 november jl. besloten met het Wilhelmus voor Epke Zonderland die met grote klasse zijn derde wereldtitel pakte op rek. Toen de Nederlander als tweede met 15,100 punten voor formidabele oefening de lat hoog legde (D 6,800; E 8,300), besefte iedereen in de Aspire Dome in Doha, Qatar, toen al dat er weinigen tot niemand hier overheen zouden kunnen gaan. De één na de andere finalist beet zijn tanden stuk en toen ook grootste concurrent Kohei Uchimura uit Japan het niet verder bracht dan 14,533 punten door minder moeilijkheid (D 6,400; E 8,400) kon het niet meer stuk. De wereldkampioen van 2017, Tin Srbic bracht het niet verder dan 14,500 punten (D 6,400; E 8,100) en verloor het brons aan de Amerikaan Samuel Mikulak die 0,033 punt meer toegekend kreeg door de jury en zodoende alsnog een medaille kon pakken (14,533 punten; D 6,100; E 8,433).

Een knap staaltje slim turnen van de 32-jarige Oranjeturner die zijn onaantastbare status in de (inter)nationale turnwereld hiermee nog nadrukkelijker onderschrijft. Na vier jaar worstelen met zichzelf en met de nieuwe generatie rekspecialisten, waarbij Zonderland individueel pas op de WK van 2017 en de EK van 2018 weer op het erepodium terugkeerde – maar met zilver, niet op de bovenste trede -, heeft hij de formule voor het goud toch weer weten terug te vinden. Bulkend van het zelfvertrouwen turnde hij vanuit eigen kracht, waarbij hij het hoogste mogelijke aantal punten met zijn kunnen ook daadwerkelijk binnensleepte en mooi afrondde tot stand.

Uchimura besefte gelijk toen hij van het rek afsprong en van het podium strompelde, dat hoe goed hij zelf ook geturnd had, het niet genoeg zou zijn om het Zonderland moeilijk te maken. Even hield Zonderland zichtbaar de adem in toen de nieuwe wereldkampioen meerkamp, de forsgebouwde Artur Dalaloyan als laatste aan het rek gehangen werd en vastbesloten aan zijn oefening begon. Maar al snel raakte de Rus de weg kwijt op het rek en kon Zonderland en zijn hele achterban supporters definitief breeduit lachen en juichen. De buit was binnen! Het Wilhelmus besloot een mooie finale en een mooi WK, waarbij ook in de andere negen toestelfinales in de afgelopen twee dagen er volop historische prestaties geleverd en bijzondere sportverhalen opgetekend werden.

Andere toestelfinales heren

Op vloer bij de heren bijvoorbeeld. Dalaloyan versloeg de regerend wereldkampioen en specialist bij uitstek Kenzo Shirai met het krankzinnige verschil van 0,034 punt, 0,6 punt minder moeilijkheid en 0,634 punt netheid meer: 14,900 versus 14,866 punt. De turner die met het brons ervandoor ging hier, veroorzaakte helemaal een aardbeving in turnland. Carlos Edriel Yulo uit de Filipijnen – die door zijn prestaties op de Aziatische Spelen sinds deze zomer in Japan mag trainen – noteerde 14,600 punten op het scorebord, dat was 0,034 punt meer dan de Amerikaan Yul Moldauer en voldoende voor de bizarste twist ooit: 14,600 versus 14,566 punten. Het verschil was miniem maar effectief. Daarmee pakte Yulo de eerste WK-medaille ooit voor zijn land en versloeg hij naast Moldauer een heel rijtje grote namen uit de turnscene. De Israeliër Artem Dolgopyat kwam overigens tot dezelfde score als Moldauer maar had een lagere E-score (8,166 vs 8,766) wat hem op de vijfde plaats deed belanden. Daar achter de tweede Rus, Nikita Nagornyy, op de zesde plaats met 14,500 punten en de tweede Amerikaan, Mikulak, met 14,233 punten.

De finale op voltige was net zo episch. Waar de gemiddelde topturner al heel blij is als hij boven de 13-puntengrens komt, maakten de Chinees Xiao Ruoteng en de Brit Max Whitlock – regerend Olympisch kampioen van 2016, wereldkampioen in 2015 en 2017) er een loepzuiver duel der giganten van, waarbij ze beiden 15,166 punten als totaalscore noteerden maar Ruoteng ondanks minder moeilijkheid (D 6,6 versus D 6,8) toch met de wereldtitel ging strijken door een betere uitvoering volgens de jury: E 8,566 versus 8,366 punt. De discussie over de door de FIG gehanteerde ‘tie-break rule’ floreert na dit WK weer als nooit tevoren. Een sterk turnende Chih Kai Lee uit het Chinese Taipei hield de onfortuinlijke Amerikaan Mikulak weer van het brons af: 14,966 punten versus 14,333 punten. De rest van het veld, hoe groot de naam en verwachting ook was van te voren, kwam er niet aan te pas.

Een flink staaltje krachtpatserij werd geleverd aan de ringen met alle finalisten scorend boven de stevige 14-puntengrens. Al was Elefherios Petrounias uit Griekenland, regerend kampioen op elk internationaal titeltoernooi sinds 2015, zoals verwacht onverslaanbaar met 15,366 punten. Alleen de Olympisch kampioen van 2012, Arthur Zanetti uit Brazilië, kon enigszins in de buurt komen met 15,100 punten. Voor de derde plaats werd het een flink potje handje drukken die de Italiaan Marco Lodadio verrassend won met 14,900 punten. De zoveelste Artur op dit WK, Artur Tovmasyan uit Armenië kwam nog best dichtbij met 14,766 punten met een nette uitvoering, maar het ontbrak hem aan een paar puntjes moeilijkheid meer om de concurrentie te kunnen verschalken. Wat dat betreft had Lodadio het beter geregeld, maar dat kun je ook verwachten uit een land met een grote traditie op dit toestel en waar ze zelfs een speciaal trainingscentrum hebben voor louter ringenspecialisten.

Op sprong was het in feite net zo’n adembenemende eindronde, waarbij het goed is dat normaliter politiek buiten de turnarena wordt gehouden. De Noord-Koreaan Se Gwang Ri, bekend om zijn duizelingwekkende sprongkracht en dito sprongen, ging dit keer wat erg slordig te werk in de afronding wat de deur op een kiertje opende voor de concurrentie (gemiddeld 14,933 punten), maar uiteindelijk deden zijn D-scores die deur weer even snel dicht voor de neus van concurrenten. Dalaloyan uit Rusland (tweede met gemiddeld 14,833 punten) en Kenzo uit Japan (derde met gemiddeld 14,675 punten) gooiden alles in de strijd met hun uitvoering, maar het mocht niet baten. Het was wat dat betreft weer een finale dat de kleine verschillen het kloppende hart van de supporters flink striemde. De Brit Dominick Cunningham kon het erepodium bijna aanraken met gemiddeld 14,666 punten (0,009 punt tekort) en de Rus Nikita Nagornyy hijgde in zijn nek met 14,650 punten (0,016 punt verschil), waar de Braziliaan Caio Souza hoopgevend begon met 14,633 punten voor zijn eerste sprong maar met zijn tweede sprong zijn eigen glazen ingooide met een landing tot zit.

Op brug hoefde je je niet te vertonen met minder dan vijftien punten, dus gooide Jingyuan Zou uit China de wedstrijd maar gelijk in het slot door een fenomenale oefening te turnen waarin hij zo’n beetje perfectie benaderde en qua moeilijkheid en uitvoering zodanig excelleerde (16,433 punten; D 7,000; E 9,433), dat hij zelfs Oleg Verniaiev uit Oekraïne (tweede met 15,591 punten) en Dalaloyan uit Rusland (15,366 punten) volledig verpletterde. Laat staan de rest van het veld, die van Mikulak op plaats vier (met 15,233 punten) tot en met Jossimar Calvo Moreno uit Colombia op plaats zes (15,033 punten) zich nog de moeite hadden getroost om de magische grens van vijftien punten voorbij te turnen. Er was gewoon niemand opgewassen tegen het brugspektakel van Zou en iedereen volgde dan ook, knarsetandend of niet, met grote aandacht zijn sublieme dictaat brugturnen.

Toestelfinales dames

De dames hadden het minder druk afgelopen twee dagen met slechts vier toestelfinales. Op sprong bij de dames turnde Simone Biles zich zoals verwacht ongenaakbaar torenhoog boven alles en iedereen uit naar de zoveelste wereldtitel met haar twee supersprongen voor 15,366 punten. De bijzondere context in deze finale met een ‘Panamerikaans erepodium’ was voor de Canadese Shallon Olsen (tweede met 14,516) en de Mexicaanse Alexa Moreno (derde met 14,508) punten, twee outsiders die de 43-jarige spronglegende Oksana Chusovitina (14,300) verrassend naar de vierde plaats verwezen. Moreno die vorig jaar nog het slachtoffer was van ‘body bashing’, – van internettrollen die haar pestten vanwege haar volslanke postuur -, is nu de eerste Mexicaanse in de sporthistorie die een WK-turnmedaille in de wacht sleept.

In de brugfinale schreef de Belgische Nina Derwael historie door de eerste wereldtitel in het turnen te veroveren voor haar land. In 2016 haalde de toen 16-jarige Nina Derwael met 15,133 punten de brugfinale net niet (derde reserve) op de Olympische Spelen van Rio de Janeiro 2018. Twee jaar verder, met twee Europese titels (2017 en 2018) en een bronzen WK-medaille (2017) op zak, schitterde de nu 18-jarige met haar prachtige turnstijl als beste Belgische turnster ooit op de Wereldkampioenschappen in Doha, Qatar. Na een formidabele vierde plaats in de individuele meerkampfinale greep ze op vrijdag 2 november 2018 op haar beste toestel, de brug met ongelijke liggers, de wereldtitel met 15,200 punten voor een subliem uitgevoerde oefening volgepakt moeilijkheid (D 6,500; E 8,700). De jonge turnster heeft zo’n elegante en zuivere turnstijl, dat ze menig verstokte turnhater in vuur en vlam zet met haar performance. Extra glans kreeg haar overwinning door de andere zeven finalisten die ze versloeg in deze finale.

Simone Biles, de turnlegende uit de V.S. kwam een half punt tekort (14,700) en moest zich tevreden stellen met het zilver. De Amerikaanse gaf Derwael het beste compliment over de prestatie van de Belgische: [CITAAT] “Ze is geweldig om naar te kijken. Achter haar tweede worden, voelt aan als winst. Zelf ben ik heel tevreden over mijn oefening, maar het kan dus nog beter. Derwael is een inspiratie. Als ik zie hoe makkelijk het haar afgaat en hoeveel vertrouwen ze heeft, geeft me dat de hoop dat ik op de brug nog kan verbeteren.” [Einde citaat] Bron: https://www.hln.be/ Derde werd de Duitse Elisabeth Seitz die met 14,600 punten de Chinese Huan Luo (14,500) nipt van het brons afhield. Daarachter nog de Olympisch kampioene van 2016 uit Rusland, Aliya Mustafina (14,433) en een keur van brugspecialisten en kampioenes om u tegen te zeggen dat je die ver achter je turnt: Morgan Hurd, USA, (zesde met 14,433); de Britse Rebecca Downie, (zevende met 13,333); en de Zweedse Jonna Adlerteg (achtste met 13,166).

Op balk werd het niet de verwachte battle tussen Biles en Sanne Wevers, want beiden hadden hun dag niet op het tien centimeter brede evenwichtstoestel. Met hen hadden vele turnsters in deze finale verbazend genoeg hun zenuwen zichtbaar niet onder controle. Alleen bleef de flinke wiebelende en wankelende Biles wel op het toestel dit keer en moest de normaliter solide turnende Wevers een onverwachte val incasseren, waardoor ze dit keer zevende werd met 12,666 punten (D 5,3; E 7,366) Biles ving die tegenslag op met haar torenhoge moeilijkheid (D 6,2) en kon zodoende ondanks een pover cijfer voor de uitvoering (E 7,4) toch weer beslag leggen op een WK-medaille: brons met 13,600 punten. Had Derwael (vierde met 13,466 punten) op dit toestel iets meer moeilijkheid in haar oefening gehad (D 5,4) en iets netter geturnd (E 8,066), dan was die vlieger niet opgegaan.

Als als als de koe vlekken had, was het een bonte koe geweest… maar dit moet de Belgische wel een boost geven dat er voor haar muziek en toekomstperspectief zit op dit toestel. Het zilver ging verrassend naar de stralende Canadese Anne-Marie Padurariu (15!) die vriend en vijand en zichzelf verraste met een topoefening die 14,100 punten opleverde bij de jury. Ze legde het uiteindelijk af tegen de Chinese Tingting Liu die de klus formidabel klaarde met een strak uitgevoerde oefening volgepakt moeilijkheid (14,533 punten). Het beeld van het sippe gezicht en trieste ogen van de onfortuinlijke Kara Eaker (zesde met 12,833), waar de camera idioot lang op bleef inzoomen, zal ongetwijfeld ook lang blijven hangen na deze finale.

Tot slot was er bij de dames de toestelfinale op vloer te bewonderen met een mooi deelnemersveld. Na afloop nam Biles ook hier het goud in ontvangst om haar ruime prijzenkast thuis verder te spekken. Hoewel ze 0,3 strafpunt moest incasseren en haar uitvoering niet de strakste was ooit, maakte haar duizelingwekkende moeilijkheid (D 6,7) en acrobatische power zoveel goed, dat er voor, tijdens en na geen enkele twijfel was over wie de wereldtitel mee naar huis zou nemen (14,933 punten). Het gemopper was meer voor wie nummers twee en drie werden. De andere Amerikaanse, Hurd, pakte het zilver met 13,933 punten door meer punten toegekend te krijgen voor de uitvoering (13,933; D 5,5; E 8,433). De wereldkampioene van 2017 op dit toestel, Mai Murakami moest het dit keer met 0,067 punt minder met het brons doen ondanks meer moeilijkheid: 13,866 punten (D 5,7; E 8,166). Angelina Melnikova uit Rusland werd vierde en was net als haar supporters zichtbaar not amused met de score die ze kreeg toegekend: 13,833 punten (D 5,7; E 8,133). Dat was 0,033 punt tekort voor een medaille. De Braziliaanse Flavia Saraiva (vijfde met 13,766 punten) en de Franse Melanie de Jesus dos Santos (zesde met 13,433 punten) grepen naast het eremetaal door in ieder geval de strafpunten die ze moesten incasseren. Wat dat betreft, is en blijft het een jurysport, vinden velen.

De complete uitslagen van alle finales op het WK turnen 2018 in Doha zijn te vinden op de website van de FIG.

Artikel © GymPOWER | Tekst © Therry da Silva | Credit beelden: Youtubekanalen © Gymnastics International en © Vlaamse Gymfed